De 'Philatelistenvereniging 't Fakteurke' is opgericht op 3 maart 1975 in KLimmen. Het idee kwam van Jan van Aken. Het eerste bestuur werd gevormd door Frans Hogervorst (Vz.),
Mevr.Vrolings
(secr.), Mevr. Hansen-Sogelť (penningmeester) en dhr. Dreessen (bestuurslid)
.

de Oprichter van ’t Fakteurke

Dhr. Frans Hogervorst.

(door Jos van den Bosch)

Een ordner valt open en twee brieven vallen eruit. Ze zijn geschreven door onze oud-voorzitter Frans Hogervorst in 1979. Bij de oprichting van ’t Fakteurke in 1975 was hij voorzitter. Een nogal rauw uitziende man die door zijn uiterlijk duidelijk liet blijken zich niets van de maatschappelijke conventies aan te trekken. Als zijn roestige overjarige Volvo voorreed verzuchtte mijn vrouw altijd: “wat jij toch met die man moet?” Ik moest er niks mee, maar hij verzamelde en handelde in postzegels en dan heb je altijd mijn aandacht natuurlijk. Postzegels was niet alleen zijn passie maar ook zijn bron van inkomen. Overigens handelde hij in alles wat los en vast zat. Hij vertelde wel eens dat hij moest oppassen met het aanbieden van bepaalde postzegels, want er waren personen waarvan hij wist dat ze exact dat nummer zochten en die huis en haard zouden verkopen om die ene te krijgen. Maar aan ontheemde vrouwen en kinderen wilde hij zich niet schuldig maken, zei hij dan.

Hij ging vaak naar Amerika, wilde daar een nieuwe toekomst opbouwen, een vakantiepark op de grens van CaliforniŽ en Arizona, aan de Colorado-river. Tussendoor kocht hij dan van oliebaronnen in Texas die cash nodig hadden, koffers vol met brieven waaronder bijv. de nummers (Ned.) 1,2 en 3 samen op brief. Hij verkocht ze hier in Europa met vette winst, immers wie verzamelt er nu Nederland in de States. Invoerrechten? Nooit van gehoord, hij zeulde die koffers gewoon door de douane, onder het motto: ‘wat niet weet maakt niet heet!”.

fotoHogervorst1975

 
    

Eens kwam hij buurten en terwijl hij zei: “heb je dit al eens gezien?” legde hij met zijn pincetloze tamelijk groezelige handen (zijn auto’s waren altijd in eigen reparatie) drie brieven op tafel. De waarde ervan kwam overeen met de waarde van mijn pand waarin we aan de koffie zaten. Eens heeft hij van een ander lid van de vereniging een boerderij gekocht. Cashgeld had hij nooit, dus legde hij als voorlopig onderpand een verzameling Nederland op tafel, die ruimschoots garant stond als aanbetaling.

In 1979 volgde dhr. H.Bock hem op als voorzitter van ’t Fakteurke. Een paar jaar later, in 1981, had ik de eer voorzitter te mogen worden van ons illustere gezelschap. Een hele toer in den beginne. Vooral het in de teugels houden van het bestuur was een hele opdracht. Het waren allemaal hardwerkende bestuursleden, daar niet van. De penningmeesteres woonachtig op Termaar, kon de secretaris, woonachtig in Ransdaal niet uitstaan. Zo vlug als het bestuur in vergadering bijeen kwam, vlogen die twee elkaar in de haren. Wat de oorzaak van die tweespalt was, is mij tot op heden nog niet duidelijk. Ik heb om dodelijke slachtoffers te voorkomen, destijds besloten om het vergaderen zo veel mogelijk te beperken en dat is een goede traditie geworden.


Foto Frans Hogervorst bij oprichting vereniging in 1975

De oud-voorzitter Frans Hogervorst was zoveel in het buitenland dat hij besloot om Klimmen vaarwel te zeggen. Hij bood zijn boerderij op de Koulen te koop aan. Een koper werd gevonden en Frans moest zien dat hij alle roerende goederen, zoals de meubelen, kwijt werd. Hij organiseerde een openbare verkoop bij opbod. Daar hij gezegend was met een groot aantal kinderen werden bijvoorbeeld een groot aantal aftandse ziekenhuisbedden te koop aangeboden. Tot de kavels behoorden bijvoorbeeld ook een aantal autowrakken waaronder een ex-stadsbus. Er was ťťn doos met postzegels, die door mij gekocht werd. Alle zegels waren stuk. Ik deed mijn beklag bij Frans die mij het bedrag in goede series meteen vergoedde. De veiling bracht het, voor die tijd, ongekende bedrag van 25.000 gulden op. Er zat een gek in de zaal die op alles wat los en vast zat bood, tot en met de stoelzittingen van de ex-stadsbus. Nadat alles verkocht was, kon de nieuwe eigenaar het pand in ontvangst nemen. Deze vroeg naar de sleutel. Sleutel? Welke sleutel? Nou de sleutel van de voordeur natuurlijk. Oh, die sleutel… die is er niet want er zit geen slot op, de voordeur stond altijd open. Frans was goudeerlijk en betrouwbaar!


cartoonHogervorst
     De vereniging kwam in de tachtigerjaren in rustiger vaarwater. Men hechtte zijn goedkeuring aan het lidmaatschap van de Nederlandse Bond en begon dus ook aandacht te schenken aan de echte filatelie. De oud-voorzitter Frans Hogervorst was inmiddels helemaal vertrokken naar de Verenigde Staten en trachtte daar een bestaan op te bouwen als varkensboer op de boerderij van zijn dochter. Hij besloot kordaat om al zijn postzegels, die hier op het ‘oude continent’ in bankkluizen of bij veilinghuizen lagen, te verkopen. Liefst in ťťn keer. Toevallig kende ik via een regelneef, een investeringsmaatschappij die in postzegels probeerde te investeren, hetgeen uit mijn huidige zicht bijna een ‘contradictio interminis’ is. Frans kwam op de proppen met een partij die een cataloguswaarde had van 1 miljoen. Voor 25% wilde hij die wel van de hand doen. Uiteraard eerst zien, zei de deskundige van de investeringsmaatschappij. Ik barstte natuurlijk van nieuwsgierigheid. Zo togen wij o.a. naar Frankfurt om het geheel te bezichtigen. De ene prachtverzameling na de andere kwam op tafel. Zwitserland vanaf het prille begin maar incluis alle bekende en gekeurde vervalsingen. Japan compleet en Duitsland en Engeland niet zo maar compleet, nee… honderd keer compleet! De investeringsmaatschappij hapte echter niet toe. Wel kreeg Frans een maandje later het aanbod van de deskundige, die tevens veilinghouder van een bekend veilinghuis in het Noorden des lands bleek te zijn, om bij dat veilinghuis de boel te laten veilen. Daar is hij toen niet op ingegaan. Daarna heb ik het contact met Frans verloren. Een tiental jaren later bleek dat hij teruggekeerd was en een winkelpandje in Maastricht had verworven waar hij wederom een postzegelhandel begon. Alle zegeningen van het moderne ondernemerschap heeft hij daar nog mogen ervaren, inclusief een heuse overval en een hartaanval 

Cartoon van Ru de Vries in het Limburgs Dagblad 1975
 



De inbraak in zijn winkelpand doet de deur dicht. Al zijn postzegelverzamelingen, het werk van vele jaren verdwijnen. Op een verenigingsavond, waar hij opeens na al die jaren opduikt, komt het nog bijna tot een handgemeen omdat hij meent delen van zijn verzameling bij een, overigens te goeder trouw bekent staand lid, te herkennen. Het is een zeer pijnlijke zaak en het bestuur maant beide partijen hierover met de politie contact op te nemen. Nog enige tijd later worden delen van zijn verzamelingen aangeboden bij een veilinghuis in het noorden des lands. Bewijs maar eens dat het van jou is, je hebt geen poot om op te staan. Frans heeft er genoeg van en besluit zich toe te leggen op ansichtkaarten, maar eerst gaat hij een grote reis maken. Een reis naar Mexico, AustraliŽ en IndonesiŽ. In AustraliŽ komt de klap, resultaat van een zeer Bourgondische leefstijl en veel zorgen en ergernis: een hartaanval. Het herstel ter plekke duurt enige tijd, de reis wordt niet voortgezet, ze keren naar Nederland terug. Het ondernemen valt hem steeds zwaarder, vooral ook omdat zijn gezichtsvermogen snel achteruit gaat. Ook hier komt hij weer in het ziekenhuis terecht. De verplichtingen die zijn ziekte hem opleggen kan hij niet aan, hij zet zijn Bourgondische leefstijl tot in het ziekenhuis voort. Leuk is bijvoorbeeld het experiment om een sigaret te roken en een borrel te drinken terwijl je aan de monitor ligt: je hart en dus het apparaat reageert onmiddellijk. Hij komt nog met een mooie grote foto in de krant: de afdeling word verbouwd en de hele dag dreunen de afbouwhamers rond je bed en rond de afdeling. Voor het herstel der patiŽnten natuurlijk niet zo bevorderlijk. Na zijn ontslag uit het ziekenhuis, waar men eigenlijk weinig voor hem kan doen, komt op 1 oktober 1995, toch nog de fatale dreun. Een hartinfarct maakt een einde aan het leven van deze bewogen mens, filatelist in hart en nieren. Een voorrecht om hem gekend te mogen hebben.



buttonhome